عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که در همسايه ی صدها گرسنه،

چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم،
بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می ديدم يکی عريان و لرزان؛

ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛
زمين و آسمان را،
واژگون، مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
نه طاعت می پذيرفتم،
نه گوش از بهراستغفارِ اين بيدادگرها تيز کرده،
پاره پاره در کفِ زاهد نمايان،
تسبیح را صد دانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو،
آواره و ديوانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان،
سراپایِ وجودِ بی وفا معشوق را،
پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به عَرشِ کبريايی، با همه صبزِ خدايی،
تا که می ديدم عزيزِ نابجايی،

ناز بر يک ناروا کرده خواری می فروشد،
گردشِ اين چرخ را،
وارونه بی صبرانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می دیدم مشوّش عارف و عامی،

زبرقِ فتنه ی این علمِ عالم سوزِ مردم کش،
به جز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فکری،
در اين دنيای پُر افسانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جایِ او باشم؛
همين بهتر که او خود جایِ خود بنشسته و تابِ تماشایِ تمامِ زشتکاری هایِ اين مخلوق را دارد!
وگرنه من به جایِ او چو بودم،
يک نفس کی عادلانه سازشی،
با جاهل و فرزانه می کردم؛
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

و باز خویش را به درد عشق مبتلا کنیم

در این زمانه ای که دوستی پر از فریب شد

بیا که عشق پاک را دوباره برملا کنیم

ببین که کوچه های آشتی کنان خراب شد

بیا به روی این خرابه عشق را بنا کنیم

تمام شد اگر چه میل عشق در وجود من

بیا که قلب را برای آن پراشتها کنیم

چه می شود شعرهای غم گرفته را تمام

و باز در پناه عشق غصه را رها کنیم

بیا و طاقتم بده که با دلی پر از صفا

برای دشمنان خویش هم شبی دعا کنیم

(این شعر از یه شاعر به نام زاهد هست. اینم وبلاگش: زاهد نامه)

هرچه خواستم عطا کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد اما من هرگز حرف خدا را باور نکردم. وعده‌هايش را شنيدم اما نپذيرفتم. چشم‌ها و گوش‌هايم را بستم تا خدا را نبينم و صدايش را نشنوم. من از خـــدا گريختم بي‌خبر از آنکه او با من و در من بود!

مي‌خواستم کاخ آرزوهايم را آن طور که دلم مي‌خواست بسازم نه آنگونه که خدا مي‌خواهد. به همين دليل اغلب ساخته‌هايم ويران شد و زير خروارها بلا و مصيبت ماندم. از همه کس کمک خواستم اما هيچ کس فريادم را نشنيد و ياريم نکرد.

با شرمندگي فرياد زدم: خدايا اگر مرا نجات دهي‌، اگر ويرانه‌هاي زندگي‌ام را آباد کني با تو پيمان مي‌بندم هرچه بگويي همان را انجام دهم!

در آن زمان خدا تنها کسي بود که حرف‌هايم را باور کرد و مرا پذيرفت. نمي‌دانم چگونه اما در کمترين مدت خدا نجاتم داد.

گفتم: خداي عزيز بگو چه کنم تا محبت و لطف بي‌حد تو را جبران کنم؟

گفت: هيچ. فقط عشقم را بپذير و مرا باور کن و بدان در همه حال در کنار تو هستم.

گفتم: خدايا عشقت را پذيرفتم و از اين لحظه عاشقت هستم.

سپس بي‌آنکه نظر خدا را بپرسم به ساختن کاخ رويايي زندگيم ادامه دادم. اوايل کار هر آنچه از او مي‌خواستم فراهم مي‌شد. اما از درون خوشحال نبودم!

نمي‌شد هم عاشق خدا شوم و هم به نظرات او بي‌توجه!

با آنچه او مي‌گفت من به آرزوهاي بزرگي که داشتم نمي‌رسيدم.

پس او را فراموش کردم تا راحت‌تر به آن چيزهايي که مي‌خواهم برسم!

براي ساختن کاخ روياييم از رهگذران کمک مي‌خواستم.

آنان که خدا را مي‌فهميدند سري از تاسف تکان مي‌دادند و رد مي‌شدند و آن‌ها که جز سنگ‌هاي طــلايي قصـــرم چيزي نمي‌ديدند به کمکم آمدند تا آن‌ها نيز بهره‌اي ببرند که همان‌ها در آخر کار از پشت خنجرها زدند و رفتند! همانگونه از من گريختند که من از صداي خدا و وجدانم!

نااميد از همه جا دوباره خدا را خواندم. کنارم حاضر بود!

گفتم: ديدي با من چه کردند؟ آنان را به جزاي اعمالشان برسان ...

گفت: تو خودت آن‌ها را به زندگيت فراخواندي!

از کساني کمک خواستي که محتاج‌تر از هر کسي به کمک بودند.

گفتم: مرا عفو کن. من تو را فراموش کردم و به غير تو روي آوردم. اگر دستم بگيري و بلندم کني هرچه بگويي همان کنم.

بازهم خدا تنها کسي بود که حرف‌ها و سوگندهايم را باور کرد.

نمي‌دانم چگونه اما متوجه شدم که دوباره روي پاي خود ايستاده‌ام.

گفتم: خدايا چه کنم؟

گفت: هيچ. فقط عشقم را بپذير و مرا باور کن و بدان که هميشه در کنارت هستم.

گفتم: چرا اصرار داري تو را باور کنم و عشقت را بپذيرم؟

گفت: اگر مرا باور کني خودت را باور کردي. اگر عشقم را بپذيري وجودت آکنده از عشق مي‌شود. آن وقت به آن لذت عظيمي که در جست‌وجوي آني، مي‌رسي و ديگر نيازي نيست که خود را براي ساختن کاخ روياهايت به زحمت بياندازي! ديگر چيزي نيست که تو نيازمند آن باشي و به خاطرآن از من روي گرداني. وقتي مرا باور کردي حرف‌ها و وعده‌هايم را باور خواهي کرد!

وقتي عاشقم شدي و باورم کردي به آنچه مي‌گويم عمل مي‌کني، زيرا درستي آنها را باور داري و سعادت خود را در آن‌ها مي‌بيني!

بدان که من عشق مطلق، آرامش مطلق و نور مطلق هستم و از هر چيزي بي‌نياز!

کمکم کن...

تا اینجا منو آوردی

باقیشم خودت به دادم برس.

خدایا به بنده ی کوچولوت که کسی جز تو و امیدی به کسی غیر از تو نداره کمک کن.

اگه کمکم نکنی پیش کی برم؟ به کی بگم؟

دوستت دارم

کمکم کن...

ما نیکی او به خلق گوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم

هم از توهیچ،در این رهگذر نمی خواهم

وهم حضور تو را، مختصر نمی خواهم

اگر چه حرف توقف به دفتر من نیست

قبول کن که تو را رهگذر نمی خواهم

تویی که از من و پنهان من خبر داری

کسی که نیست ز من با خبر نمی خواهم

زمانه از تو هزاران شبیه ساخته است

هنر شناسم و شبه هنر، نمی خواهم

بخواه تا اثری باز جاودانه شود

دقایقی که ندارد اثر،نمی خواهم

به عمر یک غزل حافظانه با من باش

فقط همین و از این بیشتر نمی خواهم

((محمد علی بهمنی))

دل مسوزان که ز هر دل به خدا راهی هست

هر که را هیچ به کف نیست به دل آهی هست

هفت جا ، نفس خويش را حقير ديدم :

نخست ، وقتي ديدمش که به پستي تن مي داد تا بلندي يابد.

دوم ، آن گاه که در برابر از پا افتادگان ، مي پريد. 

سوم ، آن گاه که ميان آساني و دشوار مختار شد و آسان را برگزيد. 

چهارم ، آن گاه که گناهي مرتکب شد و با بادآوري اين که ديگران نيز همچون او دست به گناه مي زنند ، خود را دلداري داد. 

پنجم ، آن گاه که از ناچاري ، تحميل شده اي را پذيرفت و شکيبايي اش را ناشي از توانايي دانست. 

ششم ، آن گاه که زشتي چهره اي را نکوهش کرد ، حال آن که يکي از نقاب هاي خودش بود. 

هفتم ، آن گاه که آواي ثنا سرداد و آن را فضيلت پنداشت.